Śpiew na placu zabaw:)

Tego dnia oczekiwałam z radością , pewną dozą niepokoju  ale  i zaufania, że wszystko będzie dobrze.

To właśnie dzisiaj mieliśmy z mężem poznać nasze nowe córeczki.  Przekraczając próg domu dziecka czułam, jak adrenalina zaczyna we mnie pulsować, jak wchodzę na moje „ wysokie obroty – jest zadanie do wykonania”. Tak, zadanie … ale nie na 45 minut, nie na tydzień, rok, dwa, ale na całe życie.  Zobaczyłam je: niebieskie bystro zerkające oczka, blond warkoczyki i uśmiech i mignęła mi jeszcze twarzyczka z kitką na czubku głowy, ale szybko zniknęła.

Marysia ( starsza 4 latka) zaprowadziła nas do sali przedszkolnej, Jadwinia ( 3 latka) już po niej biegała eksplorując otoczenie –wszak była tu po raz pierwszy.  Nie mówiła, wyciągała rączki jak chciała coś zobaczyć. W pewnym momencie chcąc przykuć jej uwagę zaśpiewałam: „chodź, chodź tu do mnie” na dźwiękach  sol, mi la. Jadzia stanęła, odwróciła się do mnie i nagle znalazła się tuż obok. Od tego momentu wiedziałam jak porozumieć się z nią, dzieckiem, które mówi tylko dwie sylaby: la i ma. Każdą sytuację trudną rozwiązywałam  za pomocą śpiewu. Można by rzec „śpiewająco”.

Od grudnia  2018 roku są już z nami.  Szybko „dogadałam się” z Jadwinią  układając różne melodie oznaczające np.:  chleb, masło, kawę , herbatę itd.  Pytałam śpiewem ( improwizowałam na dźwiękach pentatoniki)  a ona śpiewem odpowiadała. 

Otoczyłam moje  córeczki śpiewem jak kokonem. Śpiewałyśmy przy wstawaniu,  śniadaniu ( wiem , że się nie powinno śpiewać przy jedzeniu, ale było to silniejsze niż zasady:))  kąpieli, myciu zębów, ubieraniu się, usypianiu  i na dworze. Niesamowitym odkryciem było dla mnie to, że dziewczyny ,  śpiew na placu zabaw wymyśliły same. Bawiłam się z nimi a one nagle zaczęły śpiewać, podrzucały mi początki melodii piosenek, które akurat poznałyśmy i koniecznie chciały abym je wykonywała.    Tkwiący, głęboko we mnie,  metodyk nauczania muzyki od razu wykorzystał tę sytuację. Z młodszą  Jadwigą kołysałam się w rytm  ulubionych piosenek. Pomagał nam szum potoku i huśtawki. 

Akcent muzyczny oraz miary mogły odczuć skacząc na trampolinie lub huśtając się rytmicznie na huśtawkach. Glissando „wyszło samo z siebie”  podczas zjeżdżania  na zjeżdżalni a wysokości dźwięku  sol –mi mogły zobaczyć i poczuć na  huśtawce  typu „konik”.  Idąc na spacer „ośpiewywałyśmy” każdego napotkanego pieska, kotka, kurę czy owce a także kaczki pływające po naszym potoku. Żałuję, że nie nagrywałam tych śpiewanek. Miałabym teraz niezły materiał dla dzieci ze żłobka 🙂

Jest wrzesień. Dziewczynki  śpiewają wszystko, co mieści się w skali ich głosu, czysto. Jadwiga mówi coraz więcej a Marysia płynniej. Nie zapomina już o pierwszych sylabach w wyrazie a kiedy brak jej płynności w wymowie  to śpiewamy przeciągając samogłoski.  Dla mnie kolejny cud.

 

Cud śpiewu  bez akompaniamentu.  Głos  śpiewającej ukochanej Mamy, ukochanego Taty, Pani w przedszkolu lub szkole .  Ten głos, który  każde dziecko powinno znać. Jest  on tak inny w śpiewie, tak różny od podniesionego, zniecierpliwionego, za szybkiego, za głośnego,  sztucznie ściszonego. Dzieci kochają ten głos.

Masz go zawsze ze sobą, możesz go użyć  po prostu wszędzie.